Різне 2

Link Скромность не всегда украшает.    После триумфального возвращения коллектива из ГДР, где проходил Х-ый Всемирный фестиваль молодёжи и студентов на котором «Дос-Мукасан» был удостоен золотых медалей и звания Лауреата, все четыре центральные газеты (других и не было!) и телевидение (тогда одно-единственное - казахское) замордовали нас встречами, круглыми столами, красными уголками, интервью, пресс-коференциями… И мы едва успевали рассказывать о незабываемых встречах - с американкой – борцом за права негров Анджелой Дэвис, например, или о совместном с известным певцом Дином Ридом и чилийской группой «Венсеремос» концерте в Берлине, о многотысячном ночном факельном шествии с лозунгами: «Свободу Нельсону Манделе!» и «Руки прочь от Вьетнама!»… Получить медаль и звание лауреата на таком высоком форуме, каковым является Фестиваль - это всё равно что выиграть олимпийское золото. Бахытжан Джумадилов   Link Fuck от Дина Рида и другое Арсен Баянов Fuck от Дина Рида Однажды, в середине 80-х, я добирался в Алма-Ату из Симферополя через столицу братского Узбекистана. Дело в том, что билетов на прямой алма-атинский рейс не было, поэтому пришлось делать такой крюк. Буквально за пару дней до этого полета, на диком черноморском пляже меня в ногу укусила какая-то тварь. Нога распухла и жутко болела. (Этот факт имеет непосредственное отношение к этой истории.) Настроение было подавленное, немного успокаивало то, что самолет оказался полупустым, к тому же это был суперсовременный аэробус ИЛ-86, а значит, можно было вытянуть больную ногу, а не лететь через всю страну много часов в скрюченном состоянии, как это всегда происходило на наших других самолетах. Через какое-то время после взлета в лайнере началось странное движение. Через наш средний салон в хвостовую часть аэробуса стали в возбуждении проходить пассажиры, которые потом возвращались чрезвычайно довольные. Я не мог понять, в чем дело, но потом выяснилось, что там находится сам Дин Рид! Для тех, кто не знает или подзабыл это имя, напомню, что Дин Рид был американцем по рождению. Даже ходил в восходящих голливудских звездах, а потом покинул США по политическим мотивам. Когда он иммигрировал из Америки в ГДР, то многие сочли его просто сумасшедшим. Разве может находящийся в трезвом уме человек покинуть Запад и перебежать в страну Варшавского договора, которая к тому же отличалась свирепыми спецслужбами? И все-таки в ГДР жизнь его удалась. Он снялся в нескольких фильмах про хороших краснокожих и плохих ковбоев, и приобрел чрезвычайную популярность во всем Восточном блоке. Сейчас, когда у зрителей есть возможность сравнивать эти ленты с настоящими американскими вестернами, они выглядят наивными и слабыми. К тому же, Рид оказался небесталанным по части исполнения разных популярных песенок. Некоторые из них стали суперхитами за «железным занавесом». Сегодня мы можем предполагать, что бедняга Дин стал просто разменной картой в борьбе двух идеологий — коммунистической и капиталистической. Тем не менее, он был, можно сказать, социалистическим Клинтом Иствудом и Чарлзом Бронсоном в одном лице. Так что читатель должен понять, что в то время значило лететь вместе со звездой подобного масштаба. И поэтому я тоже не удержался и, поддавшись всеобщему порыву, отнес ему на подпись оказавшуюся под рукой книжку Алехо Карпентьера под названием «Мы искали и нашли себя». На первой странице он черканул всего одну малоразборчивую фразу и расписался. Фраза была странноватой, если не сказать больше. Ее можно было прочитать и как fuck peace, и как much peace. Соответственно, перевод тоже мог быть разный. Например: «на три буквы, ваш мир!» и второй вариант — «много мира». Но, может быть, ему действительно надоела вся эта возня «с движением за мир во всем мире», которую он, в конце концов, решил послать на эти самые три буквы. Спустя несколько лет Дин Рид погиб при невыясненных обстоятельствах. А возможно, таким способом он протестовал против нашествия любителей автографов, которые бесцеремонно вмешивались в его частную жизнь, не давая продохнуть даже в самолете. Остается только гадать. Но все это дошло до меня спустя некоторое время. А книжка Карпентьера до сих пор стоит в моем книжном шкафу. Символично, что в этом публицистическом сборнике выдающегося кубинского писателя есть статья под названием «Журналист — летописец своего времени». И когда он ставил этот странный автограф, то я сумел хорошо разглядеть Дина. Он действительно был похож на типичную голливудскую звезду, с настоящей белозубой американской улыбкой. Эдакий красавчик, который может играть и злодеев, и хороших парней. Меня также поразили две вещи. Первое — необычный цвет его глаз. Они были пронзительно голубыми и какими-то очень ясными. Я впервые видел такие глаза. И второе, Дин был одет в джинсовый костюм, сидел без обуви, на ногах были только белые носки, а его ковбойские сапоги из буйволиной кожи стояли рядом в проходе. А у меня жутко ныла в нога, закованная в тесную обувь. Вернувшись на свое место, я, подражая Дину Риду, тоже скинул свои шузы, испытывая настоящее блаженство. Но кайф этот продолжался недолго. Через некоторое время вездесущая бортпроводница медленно прошествовала к моему креслу и деревянным голосом прогнусавила над ухом: «Гражданин! Вы что, на пляже находитесь? Наденьте вашу обувь, не позорьтесь перед Дином Ридом». Я не стал с ней спорить и снова напялил штиблеты... Fuck peace! Но вот что удивительно, моя нога через некоторое время перестала болеть... Link Дотоод мэдээ Хүүхдүүдээ Тоодоггүй Улаанбаатар Социализмын үед Америкийн дуучин Дин Рид манайд ирлээ. Тэгээд хамгийн аз жаргалтай хүүхдүүд зөвхөн Монголд л байна гэсэн үгийг хэлсэн юм даг. Бид ч энэ үгийг сонсоод шаагилдаад л явчихлаа. "Үгүй ээ, тэр Америкт чинь хөөрхий хүүхдүүд ёстой зовдог гэнэ шүү дээ. Траншей энэ тэрд амьдардаг юм байх, базарваань. Мөн сайн л бол сонин зарах, гутал тослох ажил олдож, түүнээс олсон мөнгөөрөө голоо зогоодог юм байх" гэж ирээд нүдээ том болгон ярилцдаг байжээ. Социализмын үед Америкийн дуучин Дин Рид манайд ирлээ. Тэгээд хамгийн аз жаргалтай хүүхдүүд зөвхөн Монголд л байна гэсэн үгийг хэлсэн юм даг. Бид ч энэ үгийг сонсоод шаагилдаад л явчихлаа. "Үгүй ээ, тэр Америкт чинь хөөрхий хүүхдүүд ёстой зовдог гэнэ шүү дээ. Траншей энэ тэрд амьдардаг юм байх, базарваань. Мөн сайн л бол сонин зарах, гутал тослох ажил олдож, түүнээс олсон мөнгөөрөө голоо зогоодог юм байх" гэж ирээд нүдээ том болгон ярилцдаг байжээ. Өнөөдөр энэ бүхэн эсрэгээрээ эргэсэн байна. Яг үнэндээ тэрхүү Дин Рид худлаа наасан уу яасан, америк хүүхдүүд сүүлийн 100 орчим жил нэг их зовоогүй бололтой юм ярих аж. Харин сүүлийн 20 шахам жилд тэрхүү америк дуучны өгүүлсэн шиг дүр зургийг зүгээр л Улаанбаатарынхаа гудамжнаас кино үзэж байгаа юм шиг харах боллоо. За энэ ч яахав, тэртэй тэргүй улирч баларсан сэдэв. Ер нь, "Хүүхэд манай гэрэлт ирээдүй", "Хүүхдийн төлөө "За" гэж хэлье" мэтийн уриа лоозонд үнэндээ нүд дасч, чих дөжирсөн байх аж. Хүүхдийн жил энэ тэр гээд тун сүртэй зарлахыг нь яана гээч. Түүний үр дүн гэхээр дээрхи маягийн хов хоосон уриа, ганц дуутай л үлдэх шив дээ. Мөн хүүхэд улс төрийн намуудын оноо цуглуулдаг ганц бай болов. Сонгууль дөхөхөөр тэдэнд хайртай болно ч гэж нөхцөлгүй. Нэр дэвшигч бүхэн тэргүүн хамба, хүүхдүүд хоёртой зургаа заавал татуулна. Хүүхдүүдийн дунд сууж байгаад л нэг их бурхан хүн хөргөө татуулаад сонингоо чимнэ дээ. Тэгээд нөгөөдүүлийгээ ялсан ч мартана, ялагдсан ч мартана. Энэ бүгдийн хамгийн сонгодог жишээ нь 2004 оны УИХ-ын сонгуулийн "Хүүхдийн 10 мянга". Ёстой нэг хуйлруулж өгсөн уриа гэвэл энэ. Үүнийг зохиогч болох гэж ямар олон хүн хоорондоо уралцсан гэж бодно. Тэр ч бүү хэл зодолдож байлаа шүү дээ. Манайхан ч бөөн баяр болсон доо. Хүүхдийн мөнгө өгөх нь гээд л. Ингээд ямар ч байсан өнөөдөр сардаа 10 гаруй мянган төгрөг авч байгаа нь үнээн, хөөрхий. Төрийн минь сүлд гээд л залбираад авч байгаа. Гэвч төр хэмээх зальтай нохой түүнийгээ хүүхдүүдээсээ автобусаар зорчсон хөлс гээд эргүүлээд дээрэмдэж байгааг огтхон ч анзаарахгүй юм. Эдүгээ цүнх үүрсэн сөөсгөр банди нарыг 100 төгрөг өгөхгүй бол шууд буулгаж харагддаг. Ингэхэд бидний хүүхэд нэг автобусаар ирж очлоо гэхэд өдөртөө багаар бодоход 200 төгрөг төлнө. Тэгвэл төр сард 3000 төгрөг өгч байгаа. Харин хүүхэд маань зөвхөн автобусандаа л гэхэд 4800 төгрөг төлөх хэрэг гардаг юм даа, хотын захиргааны найзууд аа. Түүн дээр хоёр хуушуурын мөнгө нэмбэл 600 төгрөг гарч байгаа юм. Өөрөөр хэлбэл, ямар ч орлогогүй зөвхөн сурах л үүрэгтэй хүүхдүүд нөгөө гайхуулаад байгаа эх орныхоо ирээдүй болохын төлөө автобус, хоолондоо ийм хэмжээний мөнгийг Улаанбаатар хотын Нийтийн тээвэр хэмээх айлын өмдний арын халаас руу хийж байна аа гэсэн үг. Яагаад арын халаас хэмээв гэвэл хүүхдээс мөнгө аваад оронд нь тасалбар өгдөг кондуктор ёстой байж харагдаач. Түүнээс гадна хамгийн хачирхалтай нь тэтгэвэр авдаг хөгшид, оюутнууд, цалинтай цагдаа нар, байцаагчид, Нийслэлийн нийтийн тээвэр гэсэн нэрийн дор хоолоо олж иддэг баахан хүмүүс хөнгөлөлттэй зорчоод байгаа юм. Гэтэл "За" гэх ёстой хүүхдүүд нь мөнгө нэхүүлээд хүзүүгээ маажиж зогсдог. Мөн энэ нийтийн тээврээр хамгийн "хаалтгүй" зорчдог хүмүүс гэвэл тэнэмэлүүд, архичин танхайчууд. Мөнгө төлөхгүй, бас хамгийн тохилог суудал дээр тухлан дугжирна. Бас тэндээ өтгөн шингэнээ дусаачихсан байх нь энүүхэнд. Миний бие ингэхэд Улаанбаатар хот л энэ дэлхий дээр хүүхдүүдээ шулдаг цорын ганц хот хэмээн шулуухан хэлье. Ухаандаа Нийслэлийн ИХ-ын төлөөлөгчид, хотын дарга нар хамтдаа шулж байгаа хэрэг шүү дээ. Учир нь энэ бол жинхэнэ тэдний шийдэх ёстой, бас бүрэн чадах, жинхэнэ санаагаа зовоох асуудал. ."Театр өлгүүрээсээ эхэлдэг" гэсэн алдарт найруулагч Станиславскийн нэгэн үг байдаг юм. Түүн шиг аливаа хотын өнгө төрх нийтийн тээврээ хэрхэн зохион байгуулснаас харагддаг хэмээн ярьдаг. Монголд ажилладаг Герман, Япон, Швейцарийн иргэдтэй уулзаж, танай оронд хүүхдүүд нь автобусаар ямархуу хөлстэйгөөр зорчдог вэ хэмээн асуусан юм. Эхлээд ойлгохгүй байгаа бололтой, гайхаад л. Би ч орчуулагч нөхрөө буруу хазгай туусан юм болов уу гэж хардаад л. Тэгээд яахав дээ, манай хүүхдүүд их жаргалтай, төрөөс сард 3000 төгрөг өгдөг, харин хүүхдүүд маань сардаа автобусандаа л гэхэд 4800 төгрөг төлөх хэрэг гарчихаад байдаг юм гэх зэргээр үнэнээ хэллээ дээ. Герман, Японд хүүхдүүд үнэгүй зорчдог гэв. Герман золигнууд сард хүүхэд бүртээ 200 евро өгдөг гэнэ. Мөн эцэг эх нь энэ мөнгөнөөс нь түүнд өдөрт л жаахан жаахныг өгөхгүй бол шоронд ч сууж мэдэх хуультай ажээ. Швейцарь гэх зэргийн улс оронд хүүхдүүддээ зориулаад хотын дарга нь нэлээд хэдэн өвөрмөц маягийн журам гаргасан байдаг гэлээ. Тухайлбал, сургуулийн насны хүүхдүүдэд нэг хоног, нэг сар, нэг улирал, нэг жилийн хугацаанд хүчинтэй тасалбар түгээдэг юм байх. Түүнийхээ үнийг хотынхоо төсвөөс ч юм уу гаргаад өгчихдөг, ийм эрхийг нь манайхаар бол УИХ олгочихдог онцлогтой ажээ. Харин манайд өнөөдөр хүүхдүүд маань ямар нэгэн ажил хөдөлмөр эрхэлдэг хүн шиг л автобусаар мөнгө төлөн зорчсоор. Гэтэл дарга нар маань хүүхдийн тэвчишгүй хөдөлмөр энэ тэр гэж донгосохыг нь яана гээч. Мөн төрийн хишиг хэмээх 3000 төгрөг автобусны компанийн захирлын хоолны мөнгө болж хувираад л. Хүүхдүүдээ шулдаг Улаанбаатарын төрхийг ямар дарга нь өөрчлөх бол оо. Link Link тухай ... Нилээн хэдэн жилийн өмнө нэг сонин дээрээс манай нэг сэтгүүлч наргиан болгож " ...дэлхий дээр гурван алдартай Рид байдаг.Майн Рид, Дин Рид, манай ГалааРид гэж бичсэн байсныг санаж байна.Энэ бол Галаарид сэтгүүлчийг явуулсан наргиа байсан.Харин манай одоо үеийнхэн Америкийн дуучин Дин Ридийн тухай сайн мэдэхгүй байх.Дин Рид бол тухайн үейин социалист системийн орнуудийн хүрээнд нэрд гарч байсан Америкийн тэрслүү үзэлтнүүдийн нэг байлаа.Одоо харж байхад Америкд одоо ч байж л байдаг тэрслүү үзэлтэн дайны эсрэг тэмцэгчид палестаны алан хядагч байгууллагын гишүүд хэт зүүний үзэлтнүүд гээд л барууны ертөнцтэй хагаралдсан болгоныг ЗХУ тэргүүтэй социалист улсууд ивээлдээ авч санхүүгийн тусламж болон бусад зүйлээр дэмждэг байжээ.Ийм нэг тэмцэгч болох Дин Рид биднийг бага байхад их нэрд гарч капитализмын" эсрэг цогтой" тэмцэгчийн дүрээр хоногшсон байсныг тэр үейинхэн санаж байгаа байхаа.Дин Рид фото модель.кино жүжигчин байсан тэрээр бас ч хэдэн кинонд тоглож дараа нь поп дуу дуулж олонд танигдсан нэгэн байсан гэнэ.Дараа нь нийгмийн шинжтэй хөдөлгөөнд оролцож Вьетнамын дайныг эсэргүйцэгчдийн нэг болжээ .1965 онд болсон Хельсинкийн энх тайвны Конгрес байгуулагын хуралд оролцоныхоо дараа анх удаа ЗХУ д ирсэн байна.Энэ үеэс л түүний нэр соц лагерын орнуудад танил болж эхэлсэн байх.Мэдээж капитализмын муу муухайг илчлэхэд түүний үүр уурхайд байдаг ийм залуу коммунистуудад их хэрэгтэй байсан биз.Латин Америк бол түүний хоёрдахь эх орон гэж болохоор байсан бөгөөд тэрээр тэнд амьдралынхаа ихэнх жилүүдийг тэнд өнгөрөөсөн юм.Чилид тэрээр өөрийн үзэл бодол нэгтэй дуучин Виктор Харатай их нөхөрлөдөг байсан байна.Виктор Хараг хүмүүс сайн санаж байгаа байх.Түүний "Венсоромос " дууг урлагын үзлэг энэ тэрээр мөнч олон" улс төрийн " дууны хамтлагууд дуулдаг байсан даа.Тэрээр сүүлд Чилид болсон цэргийн хунтын эргэлтийн үеэр баривчлагдаж алагдсан юм.Түүний тухай ямар нэртэй билээ дээ нэг кино гарч байсныг санаж байна.Харин би үзээгүй л дээ.Дин Рид найзынхаа тухай кино хийж өөрөө тоглосон гэж сонсож байсан юм байна.Тэр кино ч байж магадгүй.Дин Рид маш их аялан тоглолт хийж газар сайгүй явдаг байсан бөгөөд түүнийг зарим үед "улаан"Элвис гэж хочилдог байсан гэнэ.Чилийн дараа Италид нэг хэсэг амьдарсан тэрээр дараа нь Ардчилсан Германд амьдрах болсон ажээ.Энэ үедээ ЗХУ д их ирж аялан тоглолт хийж байсан нь их бичигддэг байлаа.Ардчилсан Германд амьдрах хугацаандаа Германы жүжигчин эмэгтэй Ренате Блюметэй гэрлэсэн гэнэ.Жүжигчин хүүхний эцэг нь зүүн Германы DEFA.хэмээх кино агентлагын захирал байсан юм.Энд тэрээр ковбой сэдвийн кинонд бидний үейинхэн сайн мэдэх алдартай "индиан" Гойко Митичтэй хамт тоглосон байна.Яг энэ үеэс эхлэн түүний зарим нэг үйлдлүүд коммунист үзэл сурталтай харшилдах болж өөрөө ч зарим нэг талаар коммунист дэглэмийн талаар шүүмлэлтэй хандах болсон гэж зарим нэг эх сурвалж мэдээлж байсан байна.1985 оны зун харамсалтай явдал болж автомашины ослын улмаас нууранд живж нас барсан гэсэн гэж түүний талаар мэдээлсэн юм.Машинтайгаа нуурын эрэг дээр байсан мод мөргөж онхолдож нууранд живсэн гэдэг болов ч уг нуур нь мөргөсөн гээд байгаа модноос нь их хол байсан гэдэг юм байна лээ.Зарим нэг мэдээгээр Зүүн Германы КГБ болсон Штази түүнийг устгасан гэсэн мэдээлэл байдаг магадгүй л юм.Коммунистуудад үгэнд орохгүй хүн байх шаардлаггүй болсон байх магадгүй .За ингээд бидний хүүхэд байхад даган дууриах дуртай байсан нэгний тухай мэдээлэл орууллаа.Зарим хүмүүст сонин санагдаж магадгүй ш дээ.